De vijfde dag alweer dat we wakker werden en onze fietsen ons ‘kwispelend begroetten. We zijn vanaf eiland isla Ometepe vroeg vertrokken met de ‘Hollands Glorie’ (!) Dit schip van 40 jaar oud had jaren dienst gedaan als veerdienst op Ameland.

Ook nu vertrokken we in twee  groepen met speciaal verzoek i.v.m veiligheid en slecht bereikbaar terrein bij elkaar te blijven. Eén van de routes was ook niet te rijden voor de motoragenten die ons alweer de hele week begeleiden.De eerste 20 km in rap tempo door kleine dorpjes. Wat we hierna tegen kwamen laat zich lastig beschrijven maar mensen met bergklim ervaring zouden in hun voordeel zijn geweest … ( Als ze touwen bij zich hadden gehad..) Twee uur ploeteren en pas 7 km afgelegd! Ook diverse technische problemen gehad. Losse sturen, kapotte versnellingen en kettingen. En toen moesten we nog 60 kilometer. Uiteindelijk moesten we een keuze maken de tocht in te korten om met daglicht binnen te zijn bij Tiopepe.  


Bij ‘onze kinderen’ want daar was het inmiddels groot feest. Vandaag was het in ‘ons familiehuis’ een bijzondere dag: diploma uitreiking voor de kinderen die op school waren geslaagd met als slot feest! Een waar disco feest.Voor ons de ‘ideale’ manier om aan onze cooling down te beginnen. Het feest heeft tot in de late uurtjes geduurd maar we zijn moe maar voldaan naar ons bedje gegaan.

Ook deze ervaring neemt niemand ons meer af, fantastisch!

Ricardo Sam Sin

Deze ochtend was een vroegertje: we moesten namelijk de veerboot pakken naar het vulkanen eiland. Om 5 uur ons bed uit en na een heerlijk ontbijtje met verse melk van kokosnoten die uit de tuin waren gehaald, waren we klaar voor vertrek naar de boot. Daar waar het echte ontbijt werd gegeven. Want zonder ontbijt redden we het hier echt niet, de calorieën worden goed gestapeld.

 Nadat iedereen ingepakt & klaar was, zijn we in een karavaan naar de haven gefietst. Daar eenmaal aangekomen stappen we op de boot naar Isla Ometepe. Het eiland bestaande uit twee vulkanen middenin het meer van Nicaragua.

 nder het mom van ‘don’t worry be happy’ stapten we op een ietwat wankele boot, waar menig zeeman over de balustrade zou gaan hangen van misselijkheid. Op de Ferry met de staart tussen onze benen onderweg naar de koningsrit van deze week waar deze tocht zijn naam aan te denken heeft. Op het eiland aangekomen nog een lekkere tosti om ons klaar te maken voor een van de langste routes van de week.

De heren en enkele dames hebben hun tanden gezet in het 90 kilometer parcours met hoogte verschillen van meer dan 1000 meter. Sommigen hadden wat moeite met het lezen van de GPS, maar gelukkig was dit de enige dag waar dat geen probleem was omdat we met geen mogelijkheid fietsend van dit eiland af kunnen. Een ongelooflijk mooi eiland en begrijp waarom de Nica’s vroeger dachten dat dit het beloofde land was. Voor ons een pittige uitdaging met veel afwisseling.

Voor de overige dames was het ook een mooie tocht waarbij de chauffeur hen de highlights van het eiland heeft laten zien. Maar ook zij werden niet ontzien: wegen met lavastenen waarbij de driver zelfs een lekke band had gekregen. De sfeer van het eiland was super romantisch met kleine Pocahontas’ op paardjes.

Wat iedereen niet wist was dat het hotel super was! Onwijs mooi uitzicht met heerlijke slaapkamers met hele fijne bedden. En wat we al een tijdje hadden gemist: een heerlijk biertje/wijntje bij aankomst. Eenmaal donker zagen we dat er enorm veel vuurvliegjes overal waren. Een sprookjesachtige plek.

Het eten in het hotel bleek niet zo fijn te zijn dus zijn we naar een ‘restaurant’ in de buurt gegaan waar we heerlijke vis hebben gegeten. Kilo’s zware vissen werden te voorschijn getoverd, maar helaas was niet helemaal goed geteld, twee visjes te weinig.. Maar met een oplossing, 2 kopschnitzels voor de gedupeerde bikers. En ook deze waren overheerlijk.

Terug naar huis voor een goede nachtrust want morgen weer vroeg op voor de boot naar het vaste land waar de volgende 85 kilometers te wachten staan..

Carline & Dominiek

In de ochtend werden we uitgezwaaid door de kinderen van NPH. De vorige avond waren er optredens van verschillende bandjes die ook de bikers op de dansvloer trokken.

Waar de organisatie verwacht had dat iedereen voor 3 uur s middags al in zee zal liggen, werd het een uitdaging om voor het donker aan te komen. Prachtige en zware tracks door een glooiend groen landschap. In de verte de Pacific en weer een nieuwe steile afdaling en een passage door de rivier. Ook de volgwagens hadden het zwaar met de moeilijke modderpassages. 4 stieren kwamen er aan te pas om de wagen weer vlot te trekken en op een andere plek hielpen alle fietsers om de wagen uit het zand te krijgen.

Gisteravond laat stond het ontvangstcomité Pauline, Tim en de Nicaraguaanse staf met een groot spandoek op het vliegveld. Zonder problemen kwamen de fietsen door de douane en konden we met de schoolbus van NPH naar het familiehuis in Jinotepe. We liepen stil langs de huizen waar de kinderen al in diepe slaap lagen. Bij het naar bed gaan konden de dames nog niet naar bed, omdat de sleutel kwijt was...

Deze morgen begint rustig, langzaam met een kop oploskoffie zien we het dorpje wakker worden. We kijken met spanning uit naar de 1e ontmoeting met de kinderen en het gezamenlijke ontbijt met pannenkoeken! Vanmiddag staat een fietsclinic met de oudere kinderen van wereldouders op de planning. We hebben er zin in!.